دکتر محمدحسین جواری؛ استاد ادبیات فرانسه و تطبیقی دانشگاه تبریز، در چهل‌وپنجمین کنگره جهانی انجمن فرانسوی ادبیات عمومی و تطبیقی، به بررسی پیوند میان ادبیات، اخلاق و محیط زیست در آثار سهراب سپهری و ژول سوپرویل پرداخت.
به گزارش صبای مردم به نقل از روابط عمومی دانشگاه تبریز، چهل‌وپنجمین کنگره جهانی انجمن فرانسوی ادبیات عمومی و تطبیقی از ۱۲ تا ۱۷ خرداد ۱۴۰۵ در شهر بزانسون فرانسه برگزار شد و دکتر محمدحسین جواری؛ عضو هیأت علمی دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه تبریز، در این رویداد علمی به ارائه مقاله و سخنرانی با موضوع «مطالعه اخلاق محیط زیستی در آثار منظوم سهراب سپهری و ژول سوپرویل» پرداخت.
عنوان سخنرانی وی به زبان فرانسه «Une étude de l’éthique environnementale dans les œuvres poétiques de Sohrab Sepehri et Jules Supervielle» بود که در آن ظرفیت‌های ادبی آثار این دو شاعر در تبیین مفاهیم اخلاق محیط زیستی مورد بررسی قرار گرفت.
دکتر جواری در این سخنرانی با طرح این پرسش که «چگونه می‌توان به درک رابطه عمیق میان اخلاق و ادبیات دست یافت؟» اظهار کرد: انسان همواره با پرسش‌های اخلاقی مواجه است و ادبیات یکی از مهم‌ترین عرصه‌هایی است که این پرسش‌ها را بازتاب می‌دهد و زمینه تأمل درباره شیوه زیستن، تصمیم‌های انسانی و رابطه فرد با جهان پیرامون را فراهم می‌کند.
وی افزود: آثار ادبی را می‌توان آزمایشگاه‌های اخلاق دانست؛ چراکه مخاطب هنگام مواجهه با شخصیت‌ها، موقعیت‌ها، احساسات و جهان‌های ترسیم‌شده در آثار ادبی، وارد نوعی تجربه اخلاقی می‌شود. اگرچه ادبیات جهانی تخیلی دارد، اما تأثیر آن بر ذهن، احساس و کنش خواننده، واقعیتی انکارناپذیر است.
استاد دانشگاه تبریز با اشاره به جایگاه اخلاق محیط زیستی در ادبیات، خاطرنشان کرد: این رویکرد یکی از حوزه‌های مهم اندیشه اخلاقی معاصر است که به بررسی رابطه انسان با جهان طبیعی، موجودات زنده و شیوه تعامل مسئولانه با محیط پیرامون می‌پردازد.
وی در ادامه با مقایسه آثار منظوم سهراب سپهری و ژول سوپرویل بیان کرد: این دو شاعر با نگاه ویژه خود به طبیعت، از پیشگامان تفکر انسان‌مدار در حوزه محیط زیست به شمار می‌روند و اشعار آنان بر ضرورت تعامل، همزیستی و همسویی انسان با طبیعت تأکید دارد.
دکتر جواری تصریح کرد: سپهری و سوپرویل هرگونه بهره‌کشی از طبیعت در راستای تفکرات صرفاً انسان‌محور و مادی‌گرایانه را به چالش می‌کشند و در آثار خود بر پیوند عمیق میان انسان و محیط زیست تأکید دارند.
وی در پایان سخنان خود اظهار کرد: این دو شاعر را می‌توان از پیشگامان نقد «آنتروپوسن» دانست؛ چراکه در نگاه آنان، طبیعت و فرهنگ از یکدیگر جدا نیستند و انسان بخشی جدایی‌ناپذیر از جهان طبیعی است. از این منظر، رابطه انسان با طبیعت نه بر مبنای تقابل، بلکه بر پایه درهم‌تنیدگی، همزیستی و حضور مشترک در جهان شکل می‌گیرد.